Shloka 12
Nārada–Vāyu–Śalmali Upākhyāna: Enmity with the Strong and the Primacy of Buddhi (नारद-वायु-शल्मलि उपाख्यानम्)
ब्रह्ममृत्युरशुद्धात्मा पापमेवानुचिन्तयन् । प्रबुद्धासे प्रस्वपिषि वर्तसे परमे सुखे
brahmamṛtyur aśuddhātmā pāpam evānucintayan | prabuddhāse prasvapiṣi vartase parame sukhe ||
ဘီရှ္မက ပြောသည်– «မင်းက ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး သေဆုံးရခြင်းရဲ့ အကြောင်းရင်းပဲ။ မင်းရဲ့ အတွင်းစိတ်က အလွန်အမင်း မသန့်ရှင်းဘူး။ အပြစ်ကိုသာ စဉ်းစားရင်း မင်းက နိုးနေချိန်လည်း အိပ်နေချိန်လည်း အဲဒီစိတ်ထားနဲ့ပဲ နေတယ်—အဲဒီကြောင့်ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အလွန်ပျော်ရွှင်ဆုံးလို့ ထင်နေတယ်»။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhishma condemns the mindset that normalizes wrongdoing: continual fixation on sinful thoughts corrupts the inner self, and moral delusion can make a person mistake vice and its pleasures for “supreme happiness.”
In Shanti Parva’s instruction-setting, Bhishma rebukes an addressed person for causing a Brahmin’s death and for living in constant sinful contemplation, describing how such a person remains the same in waking and sleeping states while falsely believing themselves happy.