Shloka 27
कपोती-विलापः स्वर्गसंयोगश्च
The Dove’s Lament and Celestial Reunion
सो<5पश्यत् तरुखण्डेषु मेघनीलवनस्पतिम्
so 'paśyat tarukhaṇḍeṣu megha-nīla-vanaspatim |
ဘိဿမက မိန့်တော်မူသည်—ထို့နောက် သူသည် သစ်ပင်အုပ်စုအလယ်၌ မိုးတိမ်ကဲ့သို့ အပြာနက်ရောင်ဖြစ်၍ အရွက်အကိုင်းထူထပ်ကျယ်ပြန့်သော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို မြင်၏။ ငှက်များစွာသည် အရိပ်နှင့် အသီးကို မျှော်လင့်ကာ ထိုသစ်ပင်ပေါ်တွင် ခိုနားနေကြသည်—ဖန်ဆင်းရှင်က အခြားသူတို့၏ အကျိုးအတွက်သာ ထိုမြတ်နိုးဖွယ် သစ်ပင်ကြီးကို ဖန်တီးထားသကဲ့သို့။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse presents an ethical ideal through a natural image: the truly noble exist for others’ welfare—like a great tree that offers shade and fruit without discrimination. It commends selfless giving (paropakāra) as a mark of saintliness and dharma.
In Bhīṣma’s discourse, a figure observes a dense, cloud-colored great tree in a grove. Birds gather there seeking shade, residence, and fruit. The scene is framed as if the Creator made the tree specifically to benefit others, setting up a moral analogy.