Shloka 87
Śaraṇāgata-Atithi-Dharma in the Kapota Narrative (कपोत-आख्यानम्—शरणागतधर्मः)
श्षपच उवाच आत्मैव साक्षी कुलधर्मकृत्ये त्वमेव जानासि यदत्र दुष्कृतम् । यो ह्ाद्रियाद् भक्ष्यमिति श्वमांसं मन्ये न तस्यास्ति विवर्जनीयम्
śvapaca uvāca: ātmaiva sākṣī kuladharmakṛtye tvam eva jānāsi yad atra duṣkṛtam | yo hy ādriyād bhakṣyam iti śvamāṁsaṁ manye na tasyāsti vivarjanīyam ||
အောက်တန်းသားက ပြောသည်– «မိမိအမျိုးအနွယ်အတွက် မည်သည့်အရာသည် ဓမ္မကိစ္စဖြစ်သနည်းဟူသော အမှုတွင် ကိုယ်တိုင်၏ အတ္တပင် သက်သေဖြစ်၏။ မစားသင့်သောအရာကို စားခြင်း၌ ပါဝင်သော အပြစ်ကို သင်လည်း သိ၏။ ငါ့အမြင်အရ ခွေးသားကို ‘စားသင့်သည်’ ဟု ဆိုကာ ဂုဏ်ပြုသူအတွက် ဤလောက၌ ရှောင်ကြဉ်စရာဟူ၍ မည်သည့်အရာမျှ မကျန်တော့»။
श्षपच उवाच
Educational Q&A
Moral accountability is ultimately internal: the Self (conscience) witnesses one’s choices. When someone normalizes a clearly forbidden act (here, treating dog’s flesh as acceptable), it signals a collapse of ethical restraint—nothing remains that such a person would consider worth avoiding.
An outcaste (śvapaca) addresses another person, warning about the wrongdoing involved in consuming what is deemed non-edible by dharma norms. He appeals to inner conscience and argues that honoring such food as ‘edible’ indicates a broader disregard for moral boundaries.