Shloka 44
Śaraṇāgata-Atithi-Dharma in the Kapota Narrative (कपोत-आख्यानम्—शरणागतधर्मः)
स सुप्त इव चाण्डाल: श्लेष्मापिहितलोचन: । परिभिजन्नस्वरो रूक्ष: प्रोवाचाप्रियदर्शन:
sa supta iva cāṇḍālaḥ śleṣmāpihita-locanaḥ | paribhijann asvaro rūkṣaḥ provācāpriya-darśanaḥ ||
ဘီရှ္မက ပြောသည်– ချဏ္ဍာလသည် အိပ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး မျက်လုံးများသည် ချွဲဖြင့် ပိတ်ကပ်နေသလို ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် နိုးနေ၏။ မြင်ရသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး စိတ်သဘောကလည်း ကြမ်းတမ်းသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ မုနိကို မြင်သော် ပျက်ပြားကြမ်းရှသော အသံဖြင့် ပြောလေ၏။ ဤပုံရိပ်သည် အပြင်ပန်းကိုသာကြည့်၍ စီရင်ခြင်းနှင့် အတွင်းစိတ်၏ သတိနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ခွဲခြားသိမြင်ခြင်းတို့ကြား သီလတင်းမာမှုကို ဖော်ပြသည်။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse sets up an ethical contrast: outward signs—uncleanliness, harshness, frightening appearance—can mislead moral judgment. It prepares the listener to consider that dharma requires discernment beyond surface impressions, especially regarding marginalized persons.
Bhishma describes a Caṇḍāla who looks asleep with eyes crusted over, yet is awake. He appears frightening and rough, and then speaks in a broken, harsh voice—introducing a charged encounter that tests perception and moral response.