Shloka 13
Śaraṇāgata-Atithi-Dharma in the Kapota Narrative (कपोत-आख्यानम्—शरणागतधर्मः)
त्रेताद्वापरयो: संधौ तदा दैवविधिक्रमात् । अनावृष्टिरभूद् घोरा लोके द्वादशवार्षिकी,त्रेता और द्वापरके संधिकी बात है, दैववश संसारमें बारह वर्षोतक भयंकर अनावृष्टि हो गयी (वर्षा हुई ही नहीं)
tretādvāparayoḥ sandhau tadā daivavidhikramāt | anāvṛṣṭir abhūd ghorā loke dvādaśavārṣikī ||
ဘီရှ္မက မိန့်ကြားသည်– တ్రေတားယုဂနှင့် ဒွာပရယုဂတို့ ဆုံရာကာလ၌၊ နတ်ဘုရားတို့၏ အမိန့်အတိုင်း အလှည့်အပြောင်းဖြစ်၍ လောကတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် မိုးခေါင်ရေရှားမှုကြီး ပေါ်ပေါက်လာကာ တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ဆက်လက်ဖြစ်ပွား하였다။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse presents calamity (drought) as arising within a larger moral-cosmic order, especially at transitional times. It implies that dharma must be upheld even when suffering seems fated—prompting ethical governance, relief, restraint, and communal solidarity during scarcity.
Bhīṣma describes a historical/cosmic moment: at the transition between the Tretā and Dvāpara yugas, a severe rainless period afflicted the world for twelve years, setting the stage for discussions on duty, governance, and conduct under crisis.