Shloka 10
आपद्-राजनीतिः (Āpad-rājanīti) — Policy Options in Multi-Front Crisis
राजोवाच कृशाकृशे मया बद्दान् गृहीते वचनात् तव । दुर्लभत्वं च तस्यैव वेदवाक्यमिव द्विज
rājovāca—kṛśākṛśe mayā baddhān gṛhīte vacanāt tava | durlabhatvaṃ ca tasyaiva vedavākyam iva dvija ||
မင်းတော်က ပြော၏— «ဗြာဟ္မဏရေ၊ သင်၏စကားအရ မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် ချည်နှောင်ထားသူသည် အားနည်းပြီး၊ မျှော်လင့်ခြင်းကို အနိုင်ယူသူသည် အားကောင်းကြောင်းကို ငါကောင်းစွာ နားလည်ခဲ့ပြီ။ ထို့ပြင် အို ဒွိဇအမြတ်ဆုံး၊ မျှော်လင့်ရာ အရာဝတ္ထုသည် အလွန်ရှားပါးကြောင်း သင်၏ဤစကားကိုလည်း ဗေဒဝါကျကဲ့သို့ ငါလက်ခံထား၏။»
ऋषभ उवाच
Educational Q&A
Hope (āśā) functions like a bond: when one’s mind is tied to expectation, inner strength diminishes; when expectation is conquered, steadiness and vigor arise. Moreover, craving makes the desired object seem—and often become—harder to attain, because the mind’s dependence itself is a form of suffering and instability.
In a didactic dialogue within Śānti Parva, the king responds to a Brahmin sage’s instruction. He affirms that he has understood and accepted the teaching, treating the sage’s words as authoritative—comparable to a Vedic statement—especially regarding the weakening effect of hope and the rarity of what is intensely hoped for.