Shloka 41
त्रिवर्गमूलनिश्चयः — Determining the Roots of Dharma, Artha, and Kāma
Mahābhārata, Śānti-parva 123
व्यद्भत्वं व शरीरस्य वधो नाल््पस्य कारणात् । शरीरपीडास्तास्ताश्च देहत्यागो विवासनम्
vyadbhutvaṃ ca śarīrasya vadho nālpasya kāraṇāt | śarīrapīḍās tāstāś ca dehatyāgo vivāsanam ||
ဝာသုဟရောမာက ပြောသည်– အပြစ်သေးငယ်တစ်ခုကြောင့် လူ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို အင်္ဂါချိုးဖျက်ခြင်း မပြုသင့်၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းလည်း မပြုသင့်။ ကိုယ်ခန္ဓာကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်း၊ အသက်စွန့်ရမည့်အထိ အတင်းအကျပ် တွန်းပို့ခြင်း၊ သို့မဟုတ် နိုင်ငံမှ နှင်ထုတ်ခြင်းတို့လည်း မသင့်တော်။ အုပ်ချုပ်ရေးတွင် အထူးသဖြင့် ပြည်သူတို့အပေါ် ချမှတ်သောဒဏ်သည် အချိုးအစားတော်တော်နှင့် လူသားဆန်ရမည်။
वसुहरोम उवाच
Educational Q&A
Punishment should be proportionate to the offence; for minor faults, extreme penalties—mutilation, execution, torture, coercing death, or banishment—are unethical and contrary to righteous governance.
In the Shanti Parva’s rājadharma discussion, Vasuharoma articulates a standard for kings and rulers: they must not respond to small transgressions with harsh, violent punishments that destroy a subject’s body, life, or livelihood.