Shloka 24
सो<यं मां समनुप्राप्त: प्रत्यक्ष भवतां हि यः । पृथिवीं पालयित्वाहमेतां निष्ठामुपागत:
so ’yaṁ māṁ samanuprāptaḥ pratyakṣaṁ bhavatāṁ hi yaḥ | pṛthivīṁ pālayitvāham etāṁ niṣṭhām upāgataḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «သင်တို့ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် မြင်နေရသကဲ့သို့၊ ပျက်စီးခြင်း၏ အချိန်သည် ယခု ငါ့ထံသို့လည်း ရောက်လာပြီ။ တစ်ခါက ငါသည် ဤမြေကြီးတစ်လုံးလုံးကို အုပ်ချုပ်ကာ ကာကွယ်ခဲ့၏; ယနေ့မူ ဤနောက်ဆုံးအခြေအနေသို့ ရောက်လာရပြီ»။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the impermanence of worldly power: even one who once protected and ruled the earth can swiftly be reduced to a helpless end-state. It invites ethical reflection on humility, detachment, and the limits of sovereignty amid the devastation of war.
Sañjaya speaks of a visible, present calamity—an approaching ruin that has now reached him too. He contrasts his former status as a protector-ruler of the earth with his current fallen condition, highlighting the catastrophic reversal brought about by the war.