Shloka 16
गान्धारी-प्रशमनम् — Pacification of Gāndhārī and Kṛṣṇa’s Counsel at Hāstinapura
कृताञ्जलि: सप्रणयं प्रणिपत्याभिवाद्य ह । गोविन्द कस्माद् भगवन् रथो दग्धोडयमग्निना
kṛtāñjaliḥ sapraṇayaṃ praṇipatya abhivādya ha | govinda kasmād bhagavan ratho dagdho 'yam agninā prabho ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– အာర్జုနသည် လက်အုပ်ချီ၍ ချစ်ခင်လေးစားစွာ ဂోవိန္ဒ၏ ခြေတော်၌ ဦးချကာ အကြိမ်ကြိမ် ဂါရဝပြုလျက် မေး၏– “အို ဂోవိန္ဒ၊ ကောင်းချီးရှင် ဘုရားသခင်၊ ဤရထားသည် အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းသနည်း။ အို အရှင်၊ လူတို့၏ အရှင်၊ ဤသည် မဟာအံ့ဖွယ် ဖြစ်၏။ ကြားသင့်သည်ဟု ထင်ပါက ၎င်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကျွန်ုပ်အား မိန့်ကြားပါ။”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethic of reverent inquiry: even a heroic warrior like Arjuna approaches the divine with humility (añjali, praṇipāta) and asks for the hidden cause behind events, implying that outcomes in dharma-yuddha are not merely mechanical but can involve unseen divine protection and timing.
After the war, the Pāṇḍavas see Arjuna’s chariot suddenly burn up. Astonished, Arjuna bows to Kṛṣṇa (Govinda) and asks why the chariot has been consumed by fire and requests the secret explanation.