Shloka 4
Chapter 59: Baladeva’s Censure, Keśava’s Restraint, and Yudhiṣṭhira’s Moral Accounting
गौर्गौरिति पुरा मन्द द्रौपदीमेकवाससम् | यत् सभायां हसन्नस्मांस्तदा वदसि दुर्मते
gaur gaur iti purā manda draupadīm ekavāsasam | yat sabhāyāṁ hasann asmāṁs tadā vadasi durmate ||
စဉ္ဇယက ပြောသည်— «အို မိုက်မဲသူရေ! အရင်က မင်းတို့၏ မဟာမဏ္ဍပတွင် ငါတို့ကို ရယ်မောကာ၊ အဝတ်တစ်ထည်တည်းဖြင့် ရပ်နေသော ဒြောပဒီကို ‘နွား၊ နွား!’ ဟု အော်ဟစ်ကာ ကဲ့ရဲ့ခဲ့သည်။ ယခု ပြောနေသောစကားသည် မင်း၏ ရက်စက်သော စိတ်နှင့် ကောက်ကျစ်သော အတွေးပင် ဖြစ်သည်။»
संजय उवाच
Educational Q&A
Mocking the vulnerable and violating dignity in public is a grave adharma; such cruelty reveals a corrupted mind and becomes a moral cause for later downfall and suffering.
Sanjaya recalls an earlier incident in the royal assembly where Draupadī was insulted and mocked; he uses that memory to condemn the addressee’s character, linking present speech and fate to past wrongdoing.