Shloka 30
Sārasvata–Dadhīca Upākhyāna at Sarasvatī Tīrtha
Balarāma’s Pilgrimage Context
लोकान् समुत्पतन्तं तु शुभानेकान्तयाजिनाम् । ततोडग्निहोत्रिणां लोकांस्ततश्चाप्युत्पपात ह
lokān samutpatantaṃ tu śubhānekāntayājinām | tato ’gnihotriṇāṃ lokāṃs tataś cāpy utpapāta ha ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်– သူသည် တစ်ကိုယ်တည်း တစ်စိတ်တစ်သဘောဖြင့် ယဇ္ဈာပြုသူတို့ ရရှိသော မင်္ဂလာလောကများသို့ အထက်သို့ ပျံတက်သွားသည်ကို မြင်ရ၏။ ထိုမှတစ်ဖန် အဂ္နိဟောတရ (Agnihotra) ပြုသူတို့၏ လောကများသို့ ထပ်မံတက်ရောက်သွား၏။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores a dharmic hierarchy of posthumous attainments: disciplined Vedic rites—especially focused sacrifice and the daily Agnihotra—are portrayed as generating merit that leads to progressively higher, auspicious realms.
The narrator describes a figure (implied from context) being seen ascending through successive heavenly worlds—first those of secluded/single-minded sacrificers, then the realms associated with Agnihotra practitioners—marking an upward journey through merit-based destinations.