Shloka 233
Sārasvata–Dadhīca Upākhyāna at Sarasvatī Tīrtha
Balarāma’s Pilgrimage Context
मया दृष्ट: समुद्रे च आश्रमे च कथं त्वयम् । राजेन्द्र! जैगीषव्यकी तपस्याका वह योगजनित प्रभाव देखकर ये मुनिश्रेष्ठ देवल फिर सोचने लगे--“मैंने इन्हें अभी-अभी समुद्रतटपर देखा है
mayā dṛṣṭaḥ samudre ca āśrame ca kathaṃ tvayam | rājendra jaigīṣavyakī tapasā kā va yogajanitaḥ prabhāvaḥ ||
ဝိုင်သမ္ပာယနက ပြောသည်– “အို မင်းမြတ်၊ သင်ကို ပင်လယ်ကမ်းခြေ၌ ငါမြင်ခဲ့သည်၊ သို့သော် ယခု အာရှရမ်၌ သင်ရှိနေသည်—ဤသည် မည်သို့ ဖြစ်နိုင်သနည်း။ ဇိုင်ဂိဿဗျ၏ တပသနှင့် ယောဂမှ ပေါ်ထွန်းလာသော အံ့ဩဖွယ် အာနုဘော်တန်ခိုးသည် မည်သို့နည်း?” ထိုယောဂအံ့ဩမှုကို မြင်၍ မုနိတို့အထဲ အမြတ်ဆုံး ဒေဝလသည် အံ့အားသင့်စွာ စဉ်းစားလေ၏– “ငါသည် မကြာသေးမီကပင် သူ့ကို ပင်လယ်အစွန်း၌ မြင်ခဲ့သည်; ထိုသို့ဆိုလျှင် အာရှရမ်၌ မည်သို့ ရှိနေနိုင်သနည်း?”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the extraordinary efficacy (prabhāva) of tapas and yoga: disciplined ascetic practice can yield siddhis that transcend ordinary limitations of place, prompting humility and reverent inquiry even among great sages.
A sage (Devala) is astonished because he has just seen Jaigīṣavya at the seashore, yet the same person appears in the hermitage. Vaiśampāyana reports this wonder and frames it as a yogic effect produced by austerity and yoga.