Shloka 5
शल्यस्य सेनापत्याभ्युपगमः | Śalya’s Acceptance of Command
सुहृदा यदिदं वाक््यं भवता श्रावितो हाहम् । न मां प्रीणाति तत् सर्व मुमूर्षोरिव भेषजम्
sañjaya uvāca | suhṛdā yad idaṁ vākyaṁ bhavatā śrāvito hāham | na māṁ prīṇāti tat sarvaṁ mumūrṣor iva bheṣajam ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်—«သင်သည် ကျွန်ုပ်၏ အကျိုးလိုလားသော မိတ်ဆွေဖြစ်သော်လည်း သင်က ကျွန်ုပ်အား ကြားနာစေသော စကားအားလုံးသည် ကျွန်ုပ်ကို လုံးဝ မနှစ်သက်စေပါ—သေခါနီး လူနာတစ်ယောက်အတွက် ဆေးဝါးက မနှစ်မြို့သကဲ့သို့ပင်။»
संजय उवाच
Educational Q&A
Even well-intended, truthful counsel can feel unpleasant to a person who is inwardly resistant or spiritually ‘near collapse’; the verse highlights how attachment and impending ruin make one reject the very remedy meant for one’s good.
In the Shalya Parva setting, hard counsel is being delivered in the midst of crisis; the speaker (as framed by Sanjaya) conveys that the listener does not welcome the advice, comparing it to a dying patient’s aversion to medicine—signaling desperation and refusal to accept corrective guidance.