Shloka 19
शल्यस्य सेनापत्याभ्युपगमः | Śalya’s Acceptance of Command
यदा च द्रौपदी क्लिष्टा मद्विनाशाय दुःखिता । स्थण्डिले नित्यदा शेते यावद् वैरस्य यातनम्
yadā ca draupadī kliṣṭā madvināśāya duḥkhitā | sthaṇḍile nityadā śete yāvad vairasya yātanam ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «ဒြောပဒီကို အပြစ်ပြု၍ ညှဉ်းပန်းခဲ့သည့်နေ့မှစ၍ သူမသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးလျက် ငါ့ပျက်စီးရေးကို ဆုံးဖြတ်ထား၏။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူမသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ မိမိဝတ်၏ ခက်ခဲမှုကို ခံယူလျက်၊ ရန်ငြိုး၏ နာကျင်မှုကို အပြည့်အဝ ပြန်လည်ပေးဆပ်သည့်အထိ မရပ်မနား ဆက်လက်နေ၏။»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how a grievous injustice can harden resolve and sustain a long vow of austerity; ethically, it frames vengeance as a response to violated honor, intensifying the inevitability of war and the demand for accountability.
Sañjaya explains that after Draupadī’s suffering, she undertook a severe vow—lying on bare ground daily—until the feud is fully avenged, implying that the warriors cannot be restrained from battle.