Shloka 54
Kārttikeya-Abhiṣecana: Mātṛgaṇa-Nāma Saṃkīrtana and Skanda’s Commission
सागरा: सरितश्चैव गिरयश्न महाबला: । ददुः सेनागणाध्यक्षान् शूलपट्टिशधारिण:
sāgarāḥ saritaś caiva girayaś ca mahābalāḥ | daduḥ senāgaṇādhyakṣān śūlapaṭṭiśadhāriṇaḥ ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယနက ပြောသည်။ သမုဒ္ဒရာများ၊ မြစ်များနှင့် အင်အားကြီးသော တောင်တန်းများပင် စစ်တပ်၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးများကို ထုတ်ပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်—လှံနှင့် အလေးစား လက်နက်ကြီးများကို ကိုင်ဆောင်သူများ။ ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းသည် သဘာဝ၏ အင်အားများတောင် လာမည့် တိုက်ပွဲအတွက် စစ်သူရဲများကို ထုတ်ပေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်ကြောင်းကို ပြသသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် စစ်၏ ဓမ္မဆိုင်ရာ အလေးအနက်ကို မြှင့်တင်သည်—ပဋိပက္ခသည် ဤမျှအထိ ကြီးထွားလာသောအခါ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာပင် အကြမ်းဖက်မှု၏ ကိရိယာနှင့် အေးဂျင့်များကို ပံ့ပိုးရန် ဆွဲငင်ခံရသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse uses cosmic imagery to underline how war can feel all-encompassing: when adharma-driven violence expands, it seems as if even nature is compelled to furnish weapons and warriors. The ethical undertone is a warning about the magnitude and contagion of conflict.
The narrator describes a surge of martial leadership and armed men—commanders bearing spears and heavy weapons—through a hyperbolic comparison: oceans, rivers, and mountains are said to 'give' them, emphasizing the vastness and inevitability of the battle atmosphere in the Shalya Parva context.