Shloka 112
Kārttikeya-Abhiṣecana: Mātṛgaṇa-Nāma Saṃkīrtana and Skanda’s Commission
महाबला महावेगा महापारिषदास्तथा | अभिषेक कुमारस्य दृष्टवा हृष्टा रणप्रिया:
mahābalā mahāvegā mahāpāriṣadās tathā | abhiṣekaṃ kumārasya dṛṣṭvā hṛṣṭā raṇapriyāḥ ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်။ အင်အားကြီး၍ တိုက်ခိုက်ရာတွင် လျင်မြန်ကာ စည်းဝေးလာသော မင်းခေါင်းဆောင်များအနက် ထင်ရှားသူများဖြစ်ကြသည့် သူတို့သည်—စစ်ကိုနှစ်သက်သူများဖြစ်သဖြင့်—မင်းသား၏ အဘိသေက (သရဖူတင်) ကို မြင်လျှင် ဝမ်းမြောက်ကြသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် မင်းအာဏာ၏ တရားဝင်မှုနှင့် လူထုအတည်ပြုမှုတို့က စစ်စိတ်ဓာတ်ကို မီးထိုးကာ နိုင်ငံရေးစည်းကမ်းကို စစ်၏ အင်အားနှင့် ချည်နှောင်ပေးနိုင်ကြောင်း ထင်ဟပ်စေသည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the social power of royal consecration: public recognition of a prince’s status can unify elites and energize them toward action. Ethically, it hints at the double-edged nature of legitimacy—capable of stabilizing order, yet also capable of intensifying warlike impulses when the audience is raṇapriya (battle-inclined).
A group of eminent, powerful, and swift warriors/council-members witness the prince’s abhiṣeka (consecration/installation). Seeing this ceremonial affirmation, they become delighted and उत्साहित, especially because they are inclined toward battle.