Shloka 110
Kārttikeya-Abhiṣecana: Mātṛgaṇa-Nāma Saṃkīrtana and Skanda’s Commission
शतघ्नीचक्रहस्ताश्व तथा मुसलपाणय: । असिमुद्गरहस्ताश्न दण्डहस्ताश्व भारत,भरतनन्दन! किन्हींके हाथोंमें शतघ्नी थी तो किन्हींके चक्र। कोई हाथमें मुसल लिये हुए थे तो कोई तलवार, मुद्गर और डंडे लेकर खड़े थे
śataghnī-cakra-hastāś ca tathā musala-pāṇayaḥ | asi-mudgara-hastāś ca daṇḍa-hastāś ca bhārata bharata-nandana ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်– «အို ဘာရတ၊ ဘာရတတို့၏ အပျော်အပါးဖြစ်သောသူရေ! အချို့သည် လက်ထဲတွင် ရှတဂ္ဃနီ (śataghnī) နှင့် စက်ရ (discus) ကို ကိုင်ဆောင်၍ ရပ်နေကြ၏။ အချို့သည် မုဆလ (club) ကို ကိုင်ထားကြ၏။ အချို့က ဓားနှင့် မုဒ္ဂရ (mace) ကို ကိုင်ကြပြီး အချို့ကတော့ ဒဏ္ဍ (staff) ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားကြ၏—တစ်ဦးချင်းစီသည် မိမိအမျိုးအစားအလိုက် လက်နက်တပ်ဆင်ကာ စစ်ပွဲ၏ အကြမ်းဖက်မှုအတွက် အသင့်ဖြစ်နေကြ၏»။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse is primarily descriptive rather than doctrinal: it underscores the organized readiness for war and the kṣatriya world of sanctioned violence. Ethically, it frames battle as a domain where duty is enacted through disciplined preparedness, while also reminding the listener of the grim material reality of warfare—men defined by the weapons they carry.
Vaiśampāyana narrates a battlefield scene in which warriors stand armed with various weapons—śataghnīs, discus-weapons, clubs, swords, maces, and staves—indicating a mobilized force poised for combat in the Shalya Parva context.