Shloka 17
Kapālamocana-tīrtha (Auśanasa) and Balarāma’s Sarasvatī Pilgrimage
यत्र ते मुनयो ह्यासन् नानास्वाध्यायवेदिन: । ते समागम्य मुनयः सस्मरुर्वे सरस्वतीम्
yatra te munayo hy āsan nānāsvādhyāyavedinaḥ | te samāgamya munayaḥ sasmṛrur vai sarasvatīm ||
ထိုနေရာ၌ ဝေဒ၏ အမျိုးမျိုးသော စာသင်ကြားမှု (svādhyāya) နှင့် ရွတ်ဆိုမှုတို့ကို ကျွမ်းကျင်သိရှိသော မုနိတို့ နေထိုင်နေကြရာ၌၊ မုနိတို့သည် စုဝေးကာ သရஸဝတီ ဒေဝီကို ရိုသေစွာ သတိရအောက်မေ့ကြ၏။ အရေးကြီးလှသော ဖြစ်ရပ်များကြားတွင် ဤကഥာသည် သင်ယူမှုနှင့် ဘက္တိကို ပေါင်းစည်း၍သာ စစ်မှန်သော လမ်းညွှန်မှုကို ရှာဖွေရမည်ဟု ပြသကာ၊ ဆက်လက်မတိုးမီ စကားနှင့် ဉာဏ်ပညာ၏ ဒေဝီကို အရင်ဦးစွာ ပူဇော်အောက်မေ့ကြောင်းကို ထင်ရှားစေသည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Before undertaking weighty deliberation or action, one should ground oneself in disciplined learning (svādhyāya) and seek clarity of speech and intellect by invoking Sarasvatī—symbolizing that knowledge must be accompanied by humility and reverence.
Vaiśampāyana describes a place where learned sages lived; they assemble together and collectively remember/invoke Sarasvatī, signaling a formal, auspicious beginning to counsel, recitation, or decision-making.