Shloka 68
भरतनन्दन! रथसे शकुनिको गिराकर समरांगणमें श्रीकृष्णसहित समस्त पाण्डव अत्यन्त हर्षमें भरकर सैनिकोंका हर्ष बढ़ाते हुए प्रसन्नतापूर्वक शंखनाद करने लगे ।। त॑ं चापि सर्वे प्रतिपूजयन्तो दृष्टवा ब्रवाणा: सहदेवमाजौ । दिष्ट्या हतो नैकृतिको महात्मा सहात्मजो वीर रणे त्वयेति
bharatanandana! rathase śakuniko girākara samarāṅgaṇe śrīkṛṣṇasahitaḥ samasta-pāṇḍavā atyanta-harṣeṇa bharitāḥ sainikānāṃ harṣaṃ vardhayantaḥ prasannatayā śaṅkhanādaṃ cakruḥ || taṃ cāpi sarve pratipūjayantaḥ dṛṣṭvā bravāṇāḥ sahadevam ājau | diṣṭyā hato naikṛtiko mahātmā sahātmajo vīra raṇe tvayeti ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «အို ဘာရတမျိုးနွယ်၏ အမွေဆက်ခံသူရေ! စစ်မြေပြင်၌ သကုနိကို ရထားပေါ်မှ လှဲချလိုက်သောအခါ၊ သရီကృష్ణနှင့်အတူ ပाण्डဝတို့ အားလုံးသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ကြ၏။ စစ်သည်တို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ သင်္ခါကို မှုတ်ကြ၏။ တိုက်ပွဲအတွင်း သဟဒေဝကို မြင်သော် အားလုံးက ဂုဏ်ပြုကြပြီး– “ကံကောင်းလှ၏၊ မကောင်းသဘောရှိသော သကုနိ မဟာတ္မာသည် သူ၏သားနှင့်တကွ သင်က စစ်မြေပြင်၌ သတ်လိုက်ပြီ၊ အို သူရဲကောင်း!” ဟု ဆိုကြ၏။»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames the fall of a deceit-driven antagonist as a restoration of moral order in war: treachery (naikṛtika) meets its consequence, while righteous resolve is publicly affirmed through communal honor and the uplifting of collective morale.
After Shakuni is struck down from his chariot and killed (with his son), the Pandavas—alongside Krishna—joyfully blow conches to rally the army. The warriors then congratulate and honor Sahadeva, acknowledging him as the slayer of Shakuni in the battle.