Shloka 23
एकैकं दशभिर्बाणैविव्याध स महाबल: । ततो5सृजद् बाणवर्ष घर्मान्ति मघवानिव,महाबली शल्यने भीमसेन, द्रौपदीके सभी पुत्र, माद्रीकुमार नकुल-सहदेव, धृष्टद्युम्न, सात्यकि तथा शिखण्डी--इनमेंसे प्रत्येकको शिलापर तेज किये हुए सुवर्णमय पंखवाले दस-दस बाणोंसे घायल कर दिया। तत्पश्चात् वे वर्षाकालमें जल बरसानेवाले इन्द्रके समान बाणोंकी वृष्टि करने लगे
sañjaya uvāca | ekaikaṃ daśabhir bāṇair vivyādha sa mahābalaḥ | tato 'sṛjad bāṇavarṣaṃ gharmānte maghavān iva |
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ထိုမဟာဗလရှိသော စစ်သူရဲကောင်းသည် သူတို့တစ်ဦးချင်းစီကို မြားဆယ်စင်းစီဖြင့် ထိုးဖောက်ဒဏ်ရာပေး하였다။ ထို့နောက် အပူရာသီအဆုံးတွင် မဃဝန် အိန္ဒြာ မိုးရွာသကဲ့သို့ မြားမိုးကို လွှတ်ချလိုက်သည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the impersonal force of warfare: extraordinary skill can rapidly inflict harm on many, and such power becomes a severe test of dharma—whether warriors maintain discipline, restraint, and duty even amid escalating violence.
Sañjaya describes a mighty fighter who first wounds each opponent with ten arrows, then intensifies the assault by releasing a continuous ‘rain’ of arrows, compared to Indra’s rains arriving after the heat of summer.