Shloka 39
शल्यस्य पाण्डवसेनापीडनम् — Śalya’s Assault on the Pāṇḍava Host
with Omens and Bhīma’s Counter
स्वर्णदण्डामकुण्ठाग्रां तैलधौतां सुनिर्मलाम् । लेलिहानामिव विभो नागकन्यां महाविषाम्
svarṇadaṇḍām akuṇṭhāgrāṃ tailadhautāṃ sunirmalām | lelihānām iva vibho nāgakanyāṃ mahāviṣām
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «အို မဟာဘုန်းတန်ခိုးရှိသူ၊ (သူသည်) ရွှေတံတားပါသော လက်နက်တစ်လက်ကို မြင်၏။ ထိပ်ဖျားမတုံးသေး၊ ဆီဖြင့်ဆေးကြောထား၍ အလွန်သန့်ရှင်းတောက်ပသည်—အလွန်အဆိပ်ပြင်းသော နဂါးမိန်းမကဲ့သို့၊ လျှာကို လှုပ်ရှားလျက်ရှိသကဲ့သို့»။ ဤပုံရိပ်သည် စစ်မြေပြင်၌ လက်ရာကောင်းလက်နက်တောင် သေမင်းရည်ရွယ်ချက်၏ သင်္ကေတဖြစ်လာပြီး အလှနှင့် တောက်ပမှုသည် အန္တရာယ်နှင့် မခွဲမပြတ်ဖြစ်ကြောင်းကို ထင်ဟပ်စေသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses a striking simile to show that in warfare, splendor and craftsmanship can mask mortal danger: what appears beautiful and pure can still be an instrument of destruction, urging ethical reflection on the seductive nature of power and violence.
Sañjaya, narrating events to Dhṛtarāṣṭra, describes a gleaming, oil-polished, sharp-pointed weapon with a golden shaft, comparing its deadly readiness to a highly venomous serpent-maiden flicking her tongue.