Shloka 49
शल्यपर्वणि प्रथमाध्यायः — Karṇa-vadha-anantaraṃ Śalya-niyogaḥ, Saṃjayasya Dhṛtarāṣṭra-nivedanam
फिर बहुत देरके बाद जब राजा धुृतराष्ट्रको होश हुआ, तब वे पुत्रशोकसे पीड़ित हो चिन्तामग्न हो गये ।। निः:श्वसन् जिह्यग इव कुम्भक्षिप्तो विशाम्पते । संजयो<प्यरुदत् तत्र दृष्टवा राजानमातुरम्,प्रजानाथ! उस समय वे घड़ेमें रखे हुए सर्पके समान लंबी साँस खींचने लगे। राजाको इस प्रकार आतुर देखकर संजय भी वहाँ रोने लगे
niḥśvasan jihvaga iva kumbhakṣipto viśāmpate | sañjayo 'py arudat tatra dṛṣṭvā rājānam āturam ||
အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက် ဓြုတရာရှ္ဋ္ရ မင်းကြီး သတိပြန်လာသောအခါ သားများအပေါ် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုက သူ့ကို လုံးဝဖုံးလွှမ်းကာ စိုးရိမ်ပူပန်သော အတွေးထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသည်။ လူတို့၏ အရှင်၊ အိုးအတွင်း ပိတ်ထားသော မြွေကဲ့သို့ သူသည် ရှည်လျား၍ ခက်ခဲသော အသက်ရှူသံများကို ဆွဲထုတ်လေ၏။ မင်းကို ထိုသို့ အလွန်အမင်း ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို မြင်၍ စဉ္ဇယလည်း ထိုနေရာ၌ ငိုကြွေးလေသည်။
वैशम्पायन उवाच