Shloka 943
Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
अपूरयद् दिश: सर्वा दिवं चातिमहान् स्वनः । राजन्! आनन्दमग्न हुए भूतसमुदायोंके द्वारा किया हुआ वह महान् कोलाहल सम्पूर्ण दिशाओं तथा आकाशमें गूँज उठा
apūrayad diśaḥ sarvā divaṃ cātimahān svanaḥ | rājan ānandamagnair bhūtasamūhair kṛto mahān kolāhalaḥ samantād diśaś ca nabhaś ca nināda |
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «အို မင်းမြတ်ရေ၊ အလွန်ကြီးမားသော အသံသည် အရပ်ရပ်အားလုံးနှင့် ကောင်းကင်တိုင်အောင် ပြည့်နှက်သွား၏။ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် မူးယစ်နေသော သတ္တဝါအစုအဝေးများက ထုတ်လွှတ်သည့် ထိုကြီးမားသော ဆူညံသံသည် နေရာအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်ကာ အရပ်လေးမျက်နှာနှင့် မိုးကောင်းကင်ကိုတောင် တုန်လှုပ်စေ၏။»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how collective emotion—here, a jubilant frenzy among unseen beings—can swell into a world-filling tumult, functioning as a portent in the war narrative and reminding the listener that violence and its aftermath draw in forces beyond the human sphere.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that a tremendous roar arose and echoed through all directions and the sky, produced by hosts of beings exulting in excitement—an atmospheric, ominous soundscape surrounding the events of the Sauptika episode.