Shloka 121
Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
क्रुद्धेन द्रोणपुत्रेण संछन्ना: प्रापतन् भुवि । यक्षों तथा राक्षसोंसे भरे हुए एवं रथों
sañjaya uvāca | kruddhena droṇaputreṇa saṃchannāḥ prāpatan bhuvi | bhrātṝn anye pitṝn anye putrān anye vicukruśuḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ဒြောဏ၏သား၏ ဒေါသကြောင့် အုပ်မိုးခံရသကဲ့သို့ လူအများသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြ၏။ အချို့က ညီအစ်ကိုတို့ကို ခေါ်အော်ကြပြီး၊ အချို့က ဖခင်တို့ကို၊ အချို့က သားတို့ကို ခေါ်အော်ကြ၏—သွေးသားဆက်နွယ်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးသံများသည် သတ်ဖြတ်မှုအလယ်၌ ထွက်ပေါ်လာ၏။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the human cost of rage-driven violence: when anger governs action, the battlefield becomes a place of familial lament, revealing how war collapses social and ethical bonds into grief.
Sañjaya describes the aftermath of Aśvatthāman’s furious assault: people fall to the ground, and survivors cry out in anguish, calling for lost brothers, fathers, and sons amid the chaos.