Shloka 57
Aśvatthāmā’s Stuti of Rudra and Śiva’s Empowerment (सौप्तिकपर्व, अध्याय ७)
अश्वत्थामाने कहा--भगवन्! आज मैं आंगिरस कुलमें उत्पन्न हुए अपने शरीरकी प्रज्वलित अग्निमें आहुति देता हूँ। आप मुझे हविष्यरूपमें ग्रहण कीजिये ।।
bhavadbhaktyā mahādeva parameṇa samādhinā | asyām āpadi viśvātmann upākurmi tavāgrataḥ ||
အရှ္ဝတ္ထာမာက ပြော၏— «ဘုရားရှင်! ယနေ့ ငါသည် အင်္ဂိရသ မျိုးရိုး၌ မွေးဖွားလာသော ငါ့ကိုယ်ခန္ဓာကို မီးတောက်လောင်မြိုက်သော အဂ္နိထဲ၌ အာဟုတိအဖြစ် ဆက်ကပ်ပါ၏။ ငါ့ကို ဟဝိသျ (ပူဇော်ပစ္စည်း) အဖြစ် လက်ခံတော်မူပါ»။ မဟာဒေဝအား သဒ္ဓါဖြင့်၊ အမြင့်ဆုံးသော သမာဓိဖြင့်၊ အလောကဝိညာဉ်တော်၊ ဤအန္တရာယ်ကာလ၌ ငါသည် သင့်ရှေ့၌ အာဟုတိကို ဆက်ကပ်၏—ငါ့ကိုယ်ကိုပင် ပူဇော်ပစ္စည်းအဖြစ် ထားလျက်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in extreme distress, a warrior may turn to intense devotion and single-pointed concentration to seek divine intervention; it also implicitly questions the ethics of seeking sacred power after grievous wrongdoing, showing the tension between ritual piety and moral accountability.
In the Sauptika episode’s aftermath, the narration presents a prayer-like offering to Śiva (Mahādeva), where the speaker (contextually tied to Aśvatthāmā’s desperate situation) declares an oblation before the deity, signaling a last resort for protection or power amid a dire crisis.