Shloka 56
Aśvatthāmā’s Stuti of Rudra and Śiva’s Empowerment (सौप्तिकपर्व, अध्याय ७)
भयंकर कर्म करनेवाले तथा अपनी महिमासे कभी च्युत न होनेवाले महात्मा रुद्रदेवकी रौद्रकर्मोद्वारा ही स्तुति करके अश्वत्थामा हाथ जोड़कर इस प्रकार बोला ।।
sañjaya uvāca | bhayaṅkara-karma-karaṇe vāle tathā svamahimāse kabhī cyuta na honevāle mahātmā rudradeva kī raudra-karmodvārā hī stuti karke aśvatthāmā hātha joṛakara isa prakāra bolā || drauṇir uvāca | imam ātmānam apadya ahaṃ jātam āḍrirase kule | svagnau juhomi bhagavan pratigṛhṇīṣva māṃ balim ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ကြောက်မက်ဖွယ် လုပ်ရပ်များရှိပြီး ဂုဏ်တော်မလျော့သော မဟာအတ္တရှိ ရုဒြကို၊ သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော ကర్మများကို ခေါ်ယူ၍ ချီးမွမ်းပြီးနောက်၊ အရှွတ္ထာမာသည် လက်အုပ်ချီကာ ဤသို့ ပြော하였다။ ဒြောဏီ (အရှွတ္ထာမာ) က ပြောသည်– «အာဍ္ရိရသ မျိုးရိုး၌ မွေးဖွားလာသော ဤကိုယ်တိုင်ကို အားကိုး၍၊ ငါသည် ငါ့၏ မီးထဲသို့ ငါ့ကိုယ်ကို ပူဇော်၏။ အို ဘဂဝန်၊ ငါ့ကို ဘလိ (ပူဇော်အလှူ) အဖြစ် လက်ခံတော်မူပါ»။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in moments of moral collapse and extreme violence, a person may seek divine sanction through ritual language—offering oneself as an oblation. It raises an ethical tension: devotion and sacrifice can be invoked even to empower fearsome acts, reminding readers to distinguish genuine dharma from self-justifying religiosity.
Sañjaya narrates that Aśvatthāmā praises Rudra’s fierce aspect and then, with folded hands, declares a self-offering into his ‘own fire,’ asking the Lord to accept him as an oblation—an act of consecration before the dreadful events of the Sauptika episode.