Shloka 53
Aśvatthāmā’s Stuti of Rudra and Śiva’s Empowerment (सौप्तिकपर्व, अध्याय ७)
धनूंषि समिधस्तत्र पवित्राणि शिता: शरा: । हविरात्मवतश्चात्मा तस्मिन् भारत कर्मणि
sañjaya uvāca |
dhanūṃṣi samidhas tatra pavitrāṇi śitāḥ śarāḥ |
havir ātmavataś cātmā tasmin bhārata karmaṇi ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «အဲဒီမှာ၊ အဲဒီလုပ်ရပ်သည်—အို ဘာရတ—ကိုယ်တိုင်ကို ပူဇော်သကဲ့သို့ ယဇ్ఞတစ်ရပ်နှင့် ဆင်တူ၍၊ လေးသည် မီးဖိုထဲထည့်သော သစ်တိုင် (သမိဓာ) ဖြစ်လာပြီး၊ ထက်မြက်သော မြားများသည် သန့်စင်ရေးအတွက် သုံးသော ကုရှာ/ဓားသွားကဲ့သို့ ဖြစ်လာကာ၊ အတွင်းစိတ်အင်အားဖြင့် ပြည့်စုံသော စစ်သူရဲ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကိုယ်တိုင်သည် ဟဝိဿ (ပူဇော်ပစ္စည်း) အဖြစ် တင်ပြခံရသည်»။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses yajña imagery to portray martial action as a ‘sacrifice,’ prompting ethical scrutiny: sacred language can elevate resolve and meaning, yet it can also dangerously legitimize violence by clothing it in ritual purity.
Sanjaya describes the scene in sacrificial terms: the bow functions like fuel for a fire-ritual, arrows become purifying implements, and the agent’s own embodied self is treated as the oblation—intensifying the depiction of determined, self-committing violence in the Sauptika episode.