Shloka 52
Aśvatthāmā’s Stuti of Rudra and Śiva’s Empowerment (सौप्तिकपर्व, अध्याय ७)
भगवान् भूतनाथके वे गण दर्शन देनेमात्रसे तीनों लोकोंके मनमें भय उत्पन्न कर सकते थे, तथापि महाबली अअभश्रत्थामा उन्हें देखकर तनिक भी व्यथित नहीं हुआ ।।
atha drauṇir dhanur-pāṇir abaddha-go-dāḍa-gulitravān | svayam evātmanātmānam upahāram upāharat ||
ထို့နောက် ဒ್ರೋဏ၏သား အရှွတ္ထာမာသည်—လက်တွင် လေးကိုင်လျက်၊ နွားအရေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မချည်မကပ်သော လက်အိတ်နှင့် လက်မောင်းကာကို ဝတ်ဆင်လျက်—မိမိဆန္ဒဖြင့်ပင် ဘဂဝန် ရှီဝ၏ ခြေတော်ရင်း၌ မိမိကိုယ်ကို ပူဇော်အလှူအဖြစ် ဆက်ကပ်하였다။ သတ္တဝါတို့၏ အရှင်သည် မိမိကိုယ်ကို ထင်ရှားပြသခြင်းတစ်ခုပင်ဖြင့် သုံးလောက၏ နှလုံးသားများ၌ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သော်လည်း၊ အင်အားကြီး အရှွတ္ထာမာသည် ထိုအရှင်ကို မြင်သော်လည်း မတုန်လှုပ်ခဲ့ဘဲ၊ စစ်၏ သီလပျက်စီးသည့် အဆုံးအဖြတ်အခိုက်၌ ရှီဝ၏ အလိုတော်အောက်သို့ မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံ၍ လက်ခံတင်ပြ하였다။
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid the ethical darkness of war, a direct encounter with the divine tests one’s inner state: fear may arise in worlds, yet true resolve expresses itself as surrender and accountability—offering oneself to a higher moral order rather than acting from panic or ego.
Sañjaya describes Aśvatthāmā approaching Śiva armed, yet not trembling at the Lord’s awe-inspiring presence; instead he formally offers himself—his very person—as an offering to Śiva, signaling submission and seeking divine sanction or guidance.