Shloka 11
Aśvatthāmā’s Stuti of Rudra and Śiva’s Empowerment (सौप्तिकपर्व, अध्याय ७)
हिरण्यकवचं देवं चन्द्रमौलिवि भूषणम् । प्रपद्ये शरणं देव॑ं परमेण समाधिना
hiraṇyakavacaṃ devaṃ candramaulivibhūṣaṇam | prapadye śaraṇaṃ devaṃ parameṇa samādhinā ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «ရွှေကာဝတ် (ကာဝချ) ကို ဝတ်ဆင်တော်မူ၍ လမောက် (စန္ဒ్రమౌလိ) ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ထိုဘုရားထံ ကျွန်ုပ်သည် အားကိုးရာအဖြစ် ခိုလှုံပါ၏။ စိတ်ကို အမြင့်ဆုံး သမာဓိဖြင့် စုစည်းကာ ထိုဒေဝကိုသာ ကာကွယ်ရာအဖြစ် အပ်နှံပါ၏»။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse models śaraṇāgati (taking refuge): in crisis and moral darkness, one steadies the mind through samādhi-like focus and entrusts oneself to the Divine as the ultimate protector, rather than relying solely on human power.
In the Sauptika Parva’s aftermath of night-violence, Sañjaya voices a devotional invocation, identifying the Lord by iconic marks (golden armor, moon-crested crown) and declaring surrender with concentrated mind—framing the events within a theistic, protective appeal.