Shloka 24
Adhyāya 6: Śibira-dvāra-sthita Bhūta-varṇana and Aśvatthāmā’s Śaraṇāgati to Mahādeva
तां चापदं घोरतरां प्रवदन्ति मनीषिण:
tāṃ cāpadaṃ ghoratarāṃ pravadanti manīṣiṇaḥ |
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «ပညာရှိတို့က ထိုထက်ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကပ်ဘေးဟူသည်ကို ဤသို့ ဆိုကြသည်– လူသည် ကြီးမားသော လုပ်ငန်းတစ်ရပ်ကို စတင်ပြီးနောက် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် နောက်ဆုတ်သွားကာ အားတန်ခိုးနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်မရှိသဖြင့် ထိုလုပ်ရပ်ကို မပြီးမြောက်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ မအောင်မြင်ခြင်းတွင် ဆုံးရှုံးသွားသည်မှာ လုပ်ငန်းတစ်ရပ်သာမက သတ္တိနှင့် ဓမ္မတည်ငြိမ်မှုပါ ပျက်စီးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical psychology: the gravest misfortune is not merely external loss, but inner collapse—starting a noble or weighty duty and then retreating from fear, revealing a failure of courage and capacity to complete what one has undertaken.
Sañjaya, narrating events and reflections in the Sauptika Parva, reports a general maxim attributed to the wise: they characterize a particular kind of failure—fearful withdrawal after commencing a major action—as an especially terrible form of distress.