Shloka 166
Adhyāya 6: Śibira-dvāra-sthita Bhūta-varṇana and Aśvatthāmā’s Śaraṇāgati to Mahādeva
ज्वलन्तीं प्राहिणोत् तस्मै भूतं तामपि चाग्रसत् । तदनन्तर कुपित हुए अश्वत्थामाने उसके ऊपर अपनी इन्द्रध्वजके समान प्रकाशित होनेवाली गदा चलायी; परंतु वह भूत उसे भी लील गया
sañjaya uvāca | jvalantīṁ prāhiṇot tasmai bhūtaṁ tām api cāgrasat | tad-anantaraṁ kupito ’śvatthāmā tasya upari indra-dhvaja-sama-prakāśāṁ gadāṁ prāhiṇot; parantu tat bhūtam tām api līlayā jagrāsa |
သဉ္ဇယက ပြောသည်။ သူသည် မီးလောင်တောက်ပသော အាវုဓတစ်လက်ကို ထိုအပေါ်သို့ ပစ်လွှတ်သော်လည်း ထိုသတ္တဝါက ထိုအရာကိုပင် မျိုချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒေါသထွက်လာသော အရှွတ္ထာမာသည် အိန္ဒြာ၏ တံခွန်ကဲ့သို့ တောက်ပသော ဂဒါ (mace) ကို ပစ်ချလိုက်သော်လည်း ထိုဝိညာဉ်က ဂဒါကိုပါ လွယ်ကူစွာ မျိုချသွားသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် ညအချိန် တိုက်ခိုက်မှု၏ ဓမ္မပြောင်းပြန်မှုကို ဖော်ပြသည်—အကြမ်းဖက်မှုသည် ဓမ္မမှ ကွာသွားသောအခါ လူ့စွမ်းအားနှင့် အាវုဓတို့သည် မှန်ကန်သင့်တော်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ဆုံးရှုံးကာ အမှောင်အလွန်အကျွံ အင်အားများရှေ့တွင် အားနည်းသွားသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the collapse of ordinary martial power when action proceeds in a morally corrupted space: weapons and strength, detached from dharma, can become ineffective, and the narrative frames the night’s violence as inviting uncanny, destructive forces beyond human control.
A supernatural being confronts the attacker; a flaming missile is hurled but is swallowed. Ashvatthama, angered, then throws a mace shining like Indra’s standard, yet the being devours that too, showing the spirit’s overpowering dominance in the scene.