Shloka 153
Adhyāya 6: Śibira-dvāra-sthita Bhūta-varṇana and Aśvatthāmā’s Śaraṇāgati to Mahādeva
स तदासाद्य भूतं वै बिलं नकुलवद् ययौ । फिर बुद्धिमान् द्रोणपुत्रने वह अच्छी-सी तलवार तत्काल ही उस महाभूतपर चला दी; परंतु वह उसके शरीरमें लगकर उसी तरह विलीन हो गयी, जैसे कोई नेवला बिलमें घुस गया हो
sa tadāsādya bhūtaṃ vai bilaṃ nakulavad yayau |
သဉ္ဇယက ပြောသည်။ ထိုသတ္တဝါထံ ရောက်သော်လည်း ၎င်းသည် မြွေဖမ်းကောင် (mongoose) ကဲ့သို့ အပေါက်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ပျောက်သွားသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် လျှို့ဝှက်၍ လူ့အလွန်အကျွံ အင်အားတစ်ရပ်ရှေ့တွင် အကြမ်းအားသုံးခြင်း၏ အကျိုးမရှိမှုကို ပြသကာ၊ ညအချိန် တိုက်ခိုက်မှု၏ ဓမ္မအလျားအလာ ပျက်ယွင်းနေမှုကိုလည်း ညွှန်ပြသည်—အကြမ်းဖက်မှုသည် သာမန်ထိန်းချုပ်မှုကို ကျော်လွန်သော အင်အားများနှင့် ထိတွေ့သည့်အခါပင်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse suggests that uncontrolled violence—especially in an adharma-tinged context like the Sauptika night attack—can meet resistance from forces beyond human strength; it cautions that power and weapons do not guarantee mastery when moral order is disturbed.
Sañjaya narrates that a mysterious being, once approached, vanishes into a cave/burrow with the quickness of a mongoose, evading direct confrontation and heightening the ominous, supernatural atmosphere of the episode.