Shloka 9
तथेत्युक्त्वा तु सा देवी ख्रवन्नेत्रजलाविला । शोणिताक्तैकवसना मुक्तकेशी विनिर्ययौ
tathety uktvā tu sā devī sravann netra-jalāvilā | śoṇitāktaika-vasanā mukta-keśī viniryayau ||
ထိုမဟာဒေဝီသည် «ထိုသို့ပင်» ဟု ပြောကာ အမိန့်ကို ဦးထိပ်တင် လက်ခံ하였다။ မျက်လုံးမှ မျက်ရည်များ စီးကျလျက်၊ သူမသည် အတွင်းနန်းမှ ထွက်လာ၏—တစ်ထည်တည်းသော အဝတ်ကိုသာ ဝတ်ထားပြီး ထိုအဝတ်သည် သွေးစွန်းနေကာ၊ ဆံပင်လည်း ဖြန့်ကျဲ ရှုပ်ထွေးနေသည့် အခြေအနေဖြင့်ပင်။
वैशमग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical crisis when a wronged person is brought before power: dignity and protection of the vulnerable are central to dharma, and the silence or complicity of elders in the face of injustice becomes a grave moral failure.
Draupadī, distressed and weeping, accepts an instruction (“so be it”) and comes out from the inner quarters into the public space in a state of visible humiliation—single garment, blood-stained, hair unbound—marking the escalation of the court’s wrongdoing.