Shloka 9
इदं हि वासो यदि वेदृशानां मनस्विनां रौरवमाहवेषु । अदीक्षितानामजिनानि यद्वद् बलीयसां पश्यत पाण्डवानाम्
idaṃ hi vāso yadi vīdṛśānāṃ manasvināṃ rauravam āhaveṣu | adīkṣitānām ajināni yadvat balīyasāṃ paśyata pāṇḍavānām ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယနက ပြောသည်– «ဤသည်ကို ကြည့်ကြလော့—စိတ်ဓာတ်မြင့်မား၍ အင်အားကြီးသော ပाण्डဝတို့၏ အဝတ်အစား၊ စစ်ပွဲအလယ်၌ ဝတ်ဆင်ထားသော ကြမ်းတမ်းသည့် သားရေဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော အဖုံးအကာသည် သတ္တိရှိသူတို့နှင့် ကိုက်ညီနိုင်သော်လည်း၊ သူတို့ပေါ်တွင်တော့ ယဇ္ဉာ၌ ဒိက္ခာ (dīkṣā) ခံယူထားသူတို့ ဝတ်ဆင်သည့် သန့်ရှင်းသော သမင်သားရေကဲ့သို့ မမြင်ရဘဲ၊ ဒိက္ခာမခံယူသူတို့ ဝတ်သည့် သားရေကဲ့သို့ပင် ထင်မြင်ရသည်—ဓမ္မနှင့် ပူဇော်ပွဲအဆင့်အတန်းကို ငြင်းပယ်ကာ အရှက်ခွဲရန် ရည်ရွယ်သကဲ့သို့။»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how social and ethical standing is rhetorically constructed through symbols: a deerskin can signify sacred discipline when linked to dīkṣā (consecration), but the same object can be weaponized as an insult by denying that sacred context. It warns how dharma-language and ritual markers may be used to confer or strip honor.
In the Sabha Parva’s tense court setting, the Pāṇḍavas are being publicly disparaged. Their hide-garments are pointed out and reinterpreted not as dignified, rite-associated attire but as the crude skins of the uninitiated—an attempt to shame them and undermine their prestige.