Shloka 11
सूक्ष्पप्रावारानजिनोत्तरीयान् दृष्टवारण्ये निर्धनानप्रतिष्ठान् । कां त्वं प्रीतिं लप्स्यसे याज्ञसेनि पतिं वृणीष्वेह यमन्यमिच्छसि
sūkṣmaprāvārān ajinottarīyān dṛṣṭvā araṇye nirdhanān apratiṣṭhān | kāṃ tvaṃ prītiṃ lapsyase yājñaseni patiṃ vṛṇīṣveha yam anyam icchasi ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယနက ပြောသည်– «တစ်ခါက နူးညံ့လှပသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ခဲ့သော ပाण्डဝတို့ကို ယခု တောထဲ၌ ဆင်းရဲကျပ်တည်း၊ အဆင့်အတန်းမရှိ၊ သမင်သားရေဖြင့် ပတ်လည်ခြုံထားသည်ကို မြင်ရသောအခါ သင်သည် ဘာပျော်ရွှင်မှု ရနိုင်မည်နည်း။ အို ယဇ္ဉစေနီ၊ ဤနေရာ၌ သင်နှစ်သက်သမျှ အခြားယောက်ျားတစ်ဦးကို ခင်ပွန်းအဖြစ် ရွေးချယ်လော့။»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames a moral test: whether Draupadī’s commitment is grounded in dharma and loyalty or in comfort and social prestige. It highlights the ethical tension between worldly security and steadfast fidelity amid adversity.
A speaker (reported by Vaiśampāyana) taunts or pressures Draupadī by pointing to the Pāṇḍavas’ impending/imagined hardship in the forest—poor, disgraced, wearing deerskins—and urges her to abandon them and choose another husband.