Shloka 14
Adhyāya 33: Antarvedī-Samāgama, Arghya-Nirṇaya, and Śiśupāla’s Objection
त॑ धनौघमपर्यन्तं रत्नसागरमक्षयम् | नादयन् रथघोषेण प्रविवेश पुरोत्तमम्,उस धनराशिकी कहीं सीमा नहीं थी, मानो रत्नोंका अक्षय महासागर हो। उसे लेकर रथोंकी आवाजसे समूची दिशाओंको प्रतिध्वनित करते हुए वे उत्तम नगर इन्द्रप्रस्थमें प्रविष्ट हुए
taṁ dhanaugham aparyantaṁ ratnasāgaram akṣayam | nādayan rathaghoṣeṇa praviveśa purottamam ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်– «ထို ဥစ္စာဓန စုဆောင်းမှုသည် အဆုံးမရှိသကဲ့သို့—မကုန်ခန်းနိုင်သော ရတနာသမုဒ္ဒရာတစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထိုကို သယ်ဆောင်လာကာ ရထားသံ၏ မိုးကြိုးတုန်သံဖြင့် လေးဘက်လုံးကို ထပ်တလဲလဲ မြည်ဟည်းစေပြီး သူတို့သည် အကောင်းဆုံးမြို့တော် အိန္ဒြပရസ്ഥသို့ ဝင်ရောက်하였다။»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how immense wealth and its public display function as instruments of royal authority and reputation. Ethically, it invites reflection on prosperity as a responsibility of governance—abundance can uphold order when rightly used, but spectacle can also intensify rivalry and attachment.
A vast, seemingly limitless treasure—likened to an inexhaustible ocean of jewels—is being brought into the foremost city, Indraprastha. The arrival is dramatic, with the rumbling noise of chariots echoing through all directions as they enter the city.