Shloka 22
Chapter 15: Counsel on Initiative vs. Renunciation in the Rajasuya Project (सभापर्व, अध्याय १५)
प्रोक्षितानां प्रमृष्टानां राज्ञां पशुपतेर्गृहि । पशूनामिव का प्रीतिर्जीविते भरतर्षभ
prokṣitānāṁ pramṛṣṭānāṁ rājñāṁ paśupater gṛhe | paśūnām iva kā prītir jīvite bharatarṣabha ||
ကృష్ణက ပြောသည်— «အို ဘာရတဝంశ၏ နွားထီးသဖွယ် သတ္တိရှင်၊ ပသုပတိ၏ ဂೃಹ-မন্দိရ၌ ပိတ်လှောင်ခံထားရသော ထိုမင်းများသည် ယဇ်ပူဇော်ရန် ပြင်ဆင်သကဲ့သို့ ရေဖြန်း၍ သုတ်သင်သန့်စင်ထားသော တိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြရာ၊ ယခု သူတို့၏ အသက်ရှင်ခြင်း၌ ဘာပျော်ရွှင်မှု ရှိတော့မည်နည်း။»
कृष्ण उवाच
Educational Q&A
Krishna uses ritual-sacrifice imagery to condemn the dehumanizing treatment of captive kings: mere outward ‘purification’ cannot justify stripping beings of freedom and dignity. The verse presses an ethical point—life without autonomy and honor becomes joyless, and rulers have a duty to prevent such oppression.
Krishna addresses Dhṛtarāṣṭra, evoking the plight of kings imprisoned and treated like animals prepared for a sacrificial offering to Paśupati (Rudra/Śiva). The statement underscores their despair and the urgency of rescuing them from confinement and impending ritual death.