राजन! समरांगणमें कर्णके बाणसमूहोंसे पीड़ित होते हुए पांचाल और सोमक योद्धा भी क्रोधपूर्वक एकत्र हो अपने पैने बाणोंसे सूतपुत्र कर्णको बींधने लगे ।।
rājan! samarāṅgaṇe karṇake bāṇasamūhaiḥ pīḍitāḥ pāñcālāḥ somakāś ca yoddhāḥ krodhapūrvakam ekatrībhūya svaiḥ tīkṣṇaiḥ bāṇaiḥ sūtaputraṁ karṇaṁ vivyadhire || tān sūtaputro nijaghāna bāṇaiḥ pāñcālānāṁ rathanāgāśvasaṅghān | abhyardayad bāṇagaṇaiḥ prasahya viddhvā harṣāt sa raṇe sūtaputraḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «အရှင်မင်းကြီး၊ စစ်မြေပြင်၌ ကာဏ၏ မြားမိုးကြောင့် နာကျင်ညှဉ်းပန်းခံနေရသော်လည်း ပာဉ္စာလာနှင့် သောမက စစ်သူရဲတို့သည် ဒေါသဖြင့် မီးလောင်ကာ စုပေါင်းလာပြီး ရထားမောင်းသူ၏သား ကာဏကို ထက်မြက်သော မြားများဖြင့် ထိုးဖောက်ကြ၏။ သို့ရာတွင် ကာဏသည် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ကာ မြားအစုအဝေးထူထပ်စွာဖြင့် ပာဉ္စာလာတို့၏ ရထားစစ်သည်၊ ဆင်စီးသူ၊ မြင်းစီးသူ အဖွဲ့အစုတို့ကို အင်အားကြီးစွာ ဖိနှိပ်နှောင့်ယှက်၏။ စစ်သံတိတ်မသွားသည့် အလယ်၌ ရွှင်လန်းသတ္တိဖြင့် ထိုးနှက်ကာ စူတပုတ္တရ ကာဏသည် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ပေးပြီး မြားဖြင့် များစွာကို သတ်ဖြတ်လေ၏»။
संजय उवाच
The verse highlights the war-ethic of reciprocal force: anger-driven collective assault meets an even more forceful counterstrike. It implicitly warns how krodha (wrath) escalates violence, while also portraying the kṣatriya ideal of steadfastness and martial competence under pressure.
Pāñcāla and Somaka fighters, already suffering from Karṇa’s arrow-storm, regroup in anger and shoot at Karṇa together. Karṇa responds by overwhelming them with volleys, wounding and killing many among their chariot, elephant, and horse contingents.