Shloka 14
ततोअर्जुन: प्रासृजदुग्रधन्वा भुजावुभौ गाण्डिवं चानुमृज्य । नाराचनालीकवराहकर्णान् क्षुरांस्तथा साउ्जलिकार्धथचन्द्रान्
tato 'rjunaḥ prāsṛjad ugradhanvā bhujāv ubhau gāṇḍīvaṃ cānumṛjya | nārācanālīkavarāhakārṇān kṣurāṃs tathāñjalikārdhacandrān ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ထို့နောက် ကြောက်မက်ဖွယ် လေးသမား အာဇုနသည် လက်နှစ်ဖက်နှင့် ဂါဏ္ဍီဝ လေးကို သုတ်သင်ပြီး နာရာချ၊ နာလီက၊ ဝရာဟကဏ္ဏ၊ ခ္ရှုရ၊ အဉ္ဇလိက နှင့် လဝက်လမင်းပုံ မြားတို့ကို အပြင်းအထန် ပစ်လွှတ်လေ၏။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined action in the midst of conflict: Arjuna prepares himself and his weapon with composure, then acts decisively. It reflects kṣatriya-dharma—skill, readiness, and controlled force directed by duty rather than uncontrolled anger.
Sañjaya narrates that Arjuna, after wiping his arms and the Gāṇḍīva bow, begins a fierce volley using multiple specialized arrow types (nārāca, nālīka, varāhakarṇa, kṣura, añjalika, ardhacandra), signaling an intense escalation in the battle.