Shloka 15
ते हेमपुड्खैरिषुभिरददिता हेममालिन: । हताः पेतुर्महानागा: साग्निज्वाला इवाद्रय:
te hemapuḍkhair iṣubhir adaditā hemamālinaḥ | hatāḥ petur mahānāgāḥ sāgnijvālā ivādrayaḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ရွှေဖြင့်အလှဆင်ထားသော မြှားတံများ၏ မြှားများကြောင့် နာကျင်ညှဉ်းပန်းခံရသော၊ ရွှေကွင်းပန်းကုံးများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည့် စစ်ဆင်ကြီးဆင်များသည် သတ်ဖြတ်ခံရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ မီးလျှံများဖြင့် ဝန်းရံထားသော တောင်တန်းများကဲ့သို့ လဲကျသွားကြ၏။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the tragic irony of war: even the most magnificent and powerful beings—elephant-lords adorned with gold—are reduced to lifeless ruin. It implicitly warns that worldly splendor and strength are fragile when driven into adharma-filled violence, and that battle consumes both beauty and life.
Sañjaya describes a battlefield scene where great elephants, ornamented with gold, are struck and tormented by gold-adorned arrows. They are killed and collapse to the ground, compared poetically to mountains blazing with fire.