Shloka 22
तस्य शब्दो महानासीत् परानभिमुखस्य वै । गरुडस्येव पतत:ः पन्नगार्थे यथा पुरा
tasya śabdo mahān āsīt parān-abhimukhasya vai | garuḍasyeva patataḥ pannagārthe yathā purā ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်။ ရန်သူတို့ဘက်သို့ မျက်နှာမူသည့်အခါ သူ၏ ရထားမှ ကြီးမားသော အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏—ရှေးကာလ၌ ဂရုဍ (Garuḍa) သည် မြွေကို ဖမ်းယူရန် လျှပ်စီးသကဲ့သို့ ဆင်းသက်လာစဉ် တောင်ပံခတ်သံကဲ့သို့။ ဤဥပမာသည် စစ်တွင် သူရဲ၏ တိုးတက်မှုနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော မတားဆီးနိုင်သည့် အရှိန်နှင့် မုဆိုးကဲ့သို့ သေချာတိကျသော ယုံကြည်မှုကို မြှင့်တင်ပေးသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse is primarily poetic narration rather than direct moral instruction: it uses a powerful simile (Garuḍa swooping for a serpent) to convey the overwhelming force and inevitability of a warrior’s forward drive when he turns to confront foes—highlighting the Mahābhārata’s recurring reflection on how martial resolve can appear awe-inspiring even within a tragic war.
Sañjaya describes a combatant (implied from context) turning to face the enemy; at that moment the chariot produces a great, thunderous sound, compared to the beating wings of Garuḍa as he dives to seize a serpent.