Shloka 26
राजानमेनं त्वमितीदमुक्त्वा कि कश्मलं प्राविश: पार्थ घोरम् । त्वं चात्मानं हन्तुमिच्छस्वरिघ्न नेदं सद्धिः सेवितं वै किरीटिन्
rājānam enaṁ tvam iti idam uktvā kiṁ kaśmalaṁ prāviśaḥ pārtha ghoram | tvaṁ ca ātmānaṁ hantum icchasi arighna nedaṁ sādhuḥ sevitaṁ vai kirīṭin ||
စဉ္ဇယက ပြောသည်— «ယုဓိဋ္ဌိရ မင်းကြီးကို ‘မင်း’ ဟု ခေါ်လိုက်ပြီးနောက်၊ အို ပါර්ထ၊ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲသို့ ဝင်ရောက်သနည်း။ ရန်သူသတ်သူ၊ ယခု မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်ချင်သလော။ သရဖူဆောင်းသူရဲကောင်း၊ ဤသည်မှာ သဒ္ဓါရှိသော ကောင်းမြတ်သူတို့ မလိုက်နာခဲ့ဖူးသော လမ်းစဉ်ပင် ဖြစ်သည်»။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse condemns sinking into crippling despair (kaśmala) and especially rejects self-destruction as contrary to the conduct of sādhus (the righteous). It frames emotional collapse and suicidal intent as adharma, urging steadiness and ethical restraint even amid war and humiliation.
After a tense exchange involving King Yudhiṣṭhira, Arjuna is portrayed as overwhelmed—so much so that he seems to contemplate self-harm. Sañjaya reports the rebuke/counsel directed at Arjuna: questioning his lapse into terrible dejection and reminding him that such an act is not practiced by the virtuous.