Shloka 65
Karṇa-parva Adhyāya 58 — Arjuna’s Arrow-Storm and Relief of Bhīmasena
वादित्राणि च दिव्यानि प्रावाद्यन्त सहस्रश: । सिंहनादांश्व चक्रुस्ते दृष्टवा संख्ये तदद्भुतम्,उस समय सहसौरों दिव्य वाद्य बजने लगे। वे पांचाल-सैनिक युद्धस्थलमें वह अद्भुत कार्य देखकर सिंहनाद करने लगे
vāditrāṇi ca divyāni prāvādyanta sahasraśaḥ | siṃhanādāṃś ca cakrus te dṛṣṭvā saṅkhye tad adbhutam ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «ထို့နောက် ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ တူရိယာများကို ထောင်ချီ၍ တီးခတ်ကြ၏။ စစ်မြေပြင်ပေါ်၌ ထိုအံ့ဖွယ်ကောင်းသော လုပ်ရပ်ကို မြင်ကြသဖြင့် သူတို့သည် ခြင်္သေ့ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံများကို ထုတ်ကြွေးကြော်ကြသည်»။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how extraordinary prowess in war evokes collective awe and acclamation; it also reflects the Mahābhārata’s sober view that even amid violence, human communities respond to perceived excellence with ritualized sound—music, shouts, and ‘lion-roars’—marking fame and morale.
Sañjaya reports that, after a remarkable event in the battle, countless (even ‘divine’) instruments resound and the onlookers/soldiers roar like lions in celebration, signaling that something astonishing has just been witnessed in the combat.