Shloka 9
कर्णपर्व — अध्याय ५७
Arjuna’s targeted advance; Śalya–Karṇa dialogue; interception attempts
ततः संग्रामभूमिं तां वर्तमाने जनक्षये । अवेक्षमाणो गोविन्द: सव्यसाचिनमब्रवीत्
tataḥ saṅgrāmabhūmiṃ tāṃ vartamāne janakṣaye | avekṣamāṇo govindaḥ savyasācinam abravīt ||
သဉ္ဇယက ပြော၏— ထို့နောက် စစ်မြေပြင်၌ လူသတ်ပွဲကြီး ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေစဉ် ဂోవိန္ဒသည် အခြေအနေကို စူးစမ်းကြည့်ရှု၍ လက်နှစ်ဖက်လုံးဖြင့် မြားပစ်နိုင်သော စဗျစာချီ အర్జုနအား မိန့်တော်မူ၏။ ဤအခိုက်အတန့်သည် ဖျက်ဆီးမှု တိုးမြင့်လာသည့်အလယ်၌ ကృష్ణ၏ သီလညွှန်ပြသူ အခန်းကဏ္ဍကို ထင်ရှားစေပြီး သေခြင်းနှင့် ဆုံးရှုံးမှုကြောင့် နောက်ဆုတ်လိုစိတ်ထက် တာဝန်သို့ အర్జုန၏ စိတ်ဓာတ်ကို ပြန်လှည့်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်းဖြစ်သည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid overwhelming violence and grief, the text foregrounds steadiness in dharma: Kṛṣṇa’s observation and ensuing speech signal that ethical clarity and disciplined action must guide a warrior, rather than fear, despair, or the impulse to withdraw when destruction becomes visible.
Sañjaya narrates that, while the battle is producing heavy casualties, Kṛṣṇa (Govinda) looks over the battlefield and then speaks to Arjuna (Savyasācin), setting up an instruction or exhortation relevant to the immediate crisis of the fight.