Shloka 183
Karṇa-vadha-pratyaya: Yudhiṣṭhira’s Verification of Karṇa’s Fall (कर्णवध-प्रत्ययः)
क्षत्रविट्शूद्रवीराणा धर्म्य स्वरग्य यशस्करम् । उनका वह युद्ध क्षत्रिय, वैश्य एवं शूद्रवीरोंक शरीर, पाप और प्राणोंका विनाश करनेवाला, संहारकारी, धर्मसंगत स्वर्गदायक तथा यशकी वृद्धि करनेवाला था
sañjaya uvāca | kṣatra-viṭ-śūdra-vīrāṇāṃ dharmyaṃ svargyaṃ yaśaskaram |
သဉ္ဇယက ပြောသည်— က္ṣတ္ရိယ၊ ဝိုင်ရှျ၊ ရှူဒြ အမျိုးအစားတို့၏ သတ္တိရှိသောသူရဲကောင်းများ ပါဝင်သော ထိုစစ်ပွဲသည် ဓမ္မနှင့် ကိုက်ညီ၍ ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားရာလမ်းကို ဖွင့်ပေးကာ ဂုဏ်သတင်းကို တိုးပွားစေ하였다။ မဟာကဗျာ၏ ကျင့်ဝတ်ဘောင်အတွင်း၌ ထိုကဲ့သို့သော စစ်ပွဲကို တာဝန်၊ ဂုဏ်သတင်းနှင့် မြင့်မြတ်သောလောကများသို့ မျှော်လင့်ချက်တို့ကို သတ္တိဖြင့် ရယူနိုင်သည့် အတည်ပြုထားသော လယ်ကွင်းတစ်ခုအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames battle—when undertaken within the epic’s notion of rightful duty—as dharmic action that yields two classical rewards: svarga (a higher posthumous state) and yaśas (lasting reputation). It reflects the Mahābhārata’s recurring tension: violence is tragic, yet duty-bound warfare is still treated as a legitimate path to honor and merit for those who fight according to their role and code.
Sañjaya, narrating events to Dhṛtarāṣṭra, characterizes the ongoing conflict as a battle drawing in heroes from multiple social orders (Kṣatriya, Vaiśya, Śūdra) and describes its perceived moral and spiritual valence—righteous, heaven-leading, and fame-producing—rather than detailing a specific blow or duel in this line.