Shloka 13
कर्णार्जुनयुद्ध-प्रवृत्तिः
Renewal of the Karṇa–Arjuna Engagement at Day’s End
तस्यावर्जितकायस्य द्विरदादुत्पतिष्यत: । नाराचेनाहनद् वक्ष: सात्यकि: सो5पतद् भुवि,वंगराज अपने शरीरको सिकोड़कर उस हाथीसे कूदना ही चाहता था कि सात्यकिने नाराचद्वारा उसकी छाती छेद डाली; अतः: वह घायल होकर भूतलपर गिर पड़ा
tasyāvarjitakāyasya dviradād utpatiṣyataḥ | nārācenāhanad vakṣaḥ sātyakiḥ so 'patad bhuvi ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်— အင်္ဂမင်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို ချုံ့ကာ ဆင်ပေါ်မှ ခုန်ထွက်မည်ဟု မျှော်မှန်းနေချိန်တွင် စာတျကိသည် နာရာစ မြားဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်လိုက်သည်။ ထိုထိုးချက်ကြောင့် ဒဏ်ရာရ၍ သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် စစ်မြေပြင်ဓမ္မ၏ မညှာမတာသော ချက်ချင်းတုံ့ပြန်မှုကို ထင်ရှားစေသည်—ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် လျင်မြန်မှုတို့ကိုပင် တစ်ခဏအတွင်း ပြတ်တောက်စေနိုင်သော အင်အားဖြင့် ရင်ဆိုင်ရသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh clarity of kṣatriya-dharma in war: intent and courage must be matched by vigilance, because in battle outcomes turn on instantaneous action. It also reflects the ethical tension of warfare—skill and duty operate within a violent arena where a single well-aimed strike decides life and death.
The Aṅgarāja, having contracted his body to leap away from an elephant, is intercepted mid-action. Sātyaki pierces his chest with a nārāca arrow, and the wounded king falls to the ground.