Shloka 12
Bhīmasena–Drauṇi Mahāyuddha
Chariot Duel and Astra-Exchange
न भीष्मव्यसनं केचिन्नापि द्रोणस्य मारिष | नान्येषां पुरुषव्याप्र मेनिरे तत्र कौरवा:,पुरुषसिंह! माननीय नरेश! रथियोंमें श्रेष्ठ महाधनुर्धर दुर्जय वीर कर्ण रथपर बैठकर उदयकालीन सूर्यके समान तम (दुःख या अन्धकार)-का निवारण कर रहा था। उसे देखकर कोई भी कौरव भीष्म, द्रोण तथा दूसरे महारथियोंके मारे जानेके दुःखको कुछ नहीं समझते थे
na bhīṣmavyasanaṁ kecin nāpi droṇasya māriṣa | nānyeṣāṁ puruṣavyāprā menire tatra kauravāḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «အို မဟာမင်း၊ ကောရဝတို့အနက် အချို့သည် ဘီရှ္မအပေါ် ကျရောက်ခဲ့သော ဘေးဒုက္ခကိုလည်း မခံစားတော့ကြ၊ ဒြောဏ၏ အပျက်အဆုံးကိုလည်း မခံစားတော့ကြ၊ အခြား သူရဲကောင်းတို့၏ အဆုံးအဖြတ်ကိုတောင် မထင်မှတ်တော့ကြ၏။ ထိုခဏ၌ သူတို့၏ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် စိတ်ပျက်အားလျော့မှုသည် ဖုံးလွှမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်—အကြောင်းမှာ ရထားစစ်သူရဲတို့အနက် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော ကရဏသည် တက်လာသော နေမင်းကဲ့သို့ ရထားပေါ်၌ နေရာယူကာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု၏ အမှောင်ကို ပျောက်ကင်းစေခဲ့သောကြောင့်ပင်»။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how collective emotion in war can shift rapidly: the presence of a powerful leader can suppress grief and restore confidence, showing the ethical tension between personal sorrow and the duty-driven momentum of battle.
After the fall of major commanders like Bhīṣma and Droṇa, the Kauravas’ sorrow is momentarily set aside; Sañjaya notes that their attention and hope turn to Karṇa’s command, which dispels their despair like sunrise dispels darkness.