Shloka 11
Bhīmasena–Drauṇi Mahāyuddha
Chariot Duel and Astra-Exchange
दृष्टवा कर्ण महेष्वासं रथस्थं रथिनां वरम् । भानुमन्तमिवोद्यन्तं तमो घ्नन्तं दुरासदम्
sañjaya uvāca | dṛṣṭvā karṇa-maheṣvāsaṃ ratha-sthaṃ rathināṃ varam | bhānumantam ivodyantaṃ tamo ghnantaṃ durāsadam ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ကရဏကို မြင်သော်၊ မဟာဓနုရှင်၊ ရထားပေါ်၌ ရပ်တည်၍ ရထားစစ်သူရဲတို့အနက် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သူသည် တက်လာသော နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပ၍ အမှောင်ကို ပျောက်ကင်းစေကာ တိုက်ခိုက်ရန် ခက်ခဲလှ၏။ ထိုကို မြင်သဖြင့် ကောရဝတို့သည် စိတ်အားတက်ကြွလာကြသည်။ ဘီရှ္မ၊ ဒ్రೋဏ နှင့် အခြား မဟာသူရဲတို့ ကျဆုံးသည့် ဝမ်းနည်းမှုသည်လည်း သူ၏ ရှိနေမှုက ပေးသော မျှော်လင့်ချက်ကြောင့် စစ်၏ သဘောတရားနှင့် စိတ်ခံစားမှုအမှောင်အလယ်၌ လျော့ပါးသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how a single formidable leader can restore collective courage in crisis—yet it also hints at the ethical ambiguity of war, where hope and morale may temporarily overshadow grief and the deeper dharmic cost of continued violence.
After major Kaurava losses (notably Bhīṣma and Droṇa), Sañjaya reports that the Kauravas, seeing Karṇa ready on his chariot, feel renewed confidence; Karṇa is portrayed as a rising sun dispelling the darkness of despair.