Shloka 63
Droṇa-parva Adhyāya 95 — Sātyaki’s Breakthrough and the Routing of Allied Contingents
आससाद रणे पार्थ केशवं च महारथम् । फिर दूसरे बाणोंसे उसके धनुषको भी काटकर पार्थने विशेष बल-विक्रमका परिचय दिया। तब अम्बष्ठकी आँखें क्रोधसे व्याप्त हो गयीं। उसने गदा लेकर रणक्षेत्रमें महारथी श्रीकृष्ण और अर्जुनपर आक्रमण किया || ६२ $ || ततः सम्प्रहरन् वीरो गदामुद्यम्य भारत
tataḥ sampraharan vīro gadām udyamya bhārata
သဉ္ဇယက ပြောသည်—ထို့နောက် ထိုသူရဲကောင်းသည် ဂဒါကို မြှောက်ကာ၊ အို ဘာရတ၊ စစ်မြေပြင်၌ ထိုးနှက်ရန် နီးကပ်လာ၍ တိုက်ခိုက်하였다။ ဤမြင်ကွင်းသည် လက်နက်များကို ထပ်ခါတလဲလဲ ချိုးဖျက်ခံရသောအခါ ဒေါသသည် မစဉ်းစားမိသော ရဲရင့်မှုသို့ ခိုင်မာသွားတတ်ကြောင်းကို ပြသသကဲ့သို့၊ တိုးပွားလာသော အကြမ်းဖက်မှုအလယ်တွင်ပင် ကေရှဝ (ကృష్ణ) နှင့် အာర్జုနတို့၏ တည်ငြိမ်မှုကိုလည်း ထင်ရှားစေသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse points to a recurring ethical tension in the Mahābhārata: when pride and anger take over, combat shifts from disciplined duty to impulsive violence. It implicitly values steadiness and restraint even amid legitimate warfare.
Sañjaya reports that a warrior (contextually, the attacker) lifts his mace and rushes into close combat, intensifying the fight. It marks a transition from missile exchanges to direct, forceful engagement.