Shloka 47
विव्याध च तथा सूतं चतुर्भिश्चतुरो हयान् धनुर्ध्वजं च संयत्तश्चिच्छेद कृतहस्तवत्,उन्होंने आठ पैने बाणोंसे अश्वत्थामाको चोट पहुँचायी। तत्पश्चात् अमर्षमें भरे हुए सात्यकिने भाँति-भाँतिके बीस बाणोंद्वारा द्रोणपुत्रको पुन: घायल करके उसके सारथिको भी बींध डाला और पूर्णरूपसे सावधान हो एक सिद्धहस्त योद्धाकी भाँति उन्होंने चार बाणोंसे उसके चारों घोड़ोंको घायल करके ध्वज और धनुषको भी काट दिया
sañjaya uvāca | vivyādha ca tathā sūtaṃ caturbhiś caturō hayān dhanur-dhvajaṃ ca saṃyattaś ciccheda kṛta-hastavat ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ထို့နောက် သူသည် ရထားမောင်းကိုလည်း ထိုးဖောက်၍ မြားလေးစင်းဖြင့် မြင်းလေးကောင်ကို ထိခိုက်စေ하였다။ စိတ်တည်ငြိမ်၍ သတိပြုလျက်၊ လက်နက်ကျွမ်းကျင်သူကဲ့သို့ သူသည် လေးနှင့် တံခွန်ကို ဖြတ်တောက်ပစ်하였다။ စစ်ပွဲ၏ ဓမ္မအလွှာအတွင်း၌ ဤလုပ်ရပ်သည် ဒေါသတစ်မျိုးတည်းမဟုတ်ဘဲ ယုទ្ធနည်းအရ ထိန်းချုပ်မှုဖြစ်၍—ရန်သူ၏ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းနှင့် တိုက်ခိုက်နိုင်သည့် အင်အားကို ပိတ်ဆို့ကာ မရွေးမချယ် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို မလိုက်နာသည့် အမူအရာဖြစ်သည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid violence, the epic highlights disciplined action: the warrior acts with saṃyama (composure) and kauśala (skill), aiming to neutralize the opponent’s capacity to fight (horses, bow, banner) rather than acting in blind fury.
In the chariot duel described by Sanjaya, the attacker wounds the enemy charioteer, strikes the four horses with four arrows, and then cuts the opponent’s bow and standard—effectively crippling the chariot’s movement and combat readiness.